niedziela, 1 listopada 2026

Mistyczka - recenzja filmu. Jezus pośród blokowisk Szczecina

Trzeba w życiu być dobrym i odważnym, to wystarczy. Taki morał płynął z bajki o Kopciuszku. Ktoś może się żachnąć, że życie to nie bajka, ale to właśnie baśnie i opisane tam zero-jedynkowe sytuacje skutecznie porządkują moralny świat małego człowieka.

Właśnie ta zasada przypomniała mi się, gdy oglądałam film Mistyczka (2026) w reżyserii Jana Sobierajskiego. Opowiada o życiu i głębokiej przemianie duchowej Alicji Lenczewskiej – szczecińskiej nauczycielki, której codzienność, pomimo realiów PRL-u, wypełniały praca i zagraniczne podróże. Alicja należała do PZPR, dlatego ani ona, ani jej brat Sławek (z zawodu tłumacz) nie mieli problemu z uzyskaniem paszportu i wizy. Ich uporządkowane, spokojne życie uległo diametralnej zmianie, gdy w 1984 roku koleżanka Sławka zaprosiła go na spotkanie Odnowy w Duchu Świętym przy parafii pw. św. Jana Chrzciciela w Szczecinie. On z kolei wciągnął w to swoją siostrę. Spotkania te całkowicie przewróciły ich dotychczasowy świat, bo niedługo potem Alicja została zaproszona przez swoją grupę na rekolekcje w Gostyniu.

Rekolekcje prowadził ks. Marian Piątkowski. W trakcie Mszy Świętej, tuż po przyjęciu Komunii Świętej, nastąpił dla Alicji prawdziwy wstrząs i przełom. Nagle ujrzała przed sobą Jezusa, który fizycznie i realnie stanął przed nią. Nie była to jednak przerażająca wizja, lecz doświadczenie, które sama opisywała jako ogrom i potęgę bezwarunkowej miłości. Poczuła, że Chrystus głęboko tęskni za miłością każdego człowieka. Od tamtego dnia w Gostyniu jej relacja z Nim przybrała formę codziennego, wewnętrznego dialogu, który na wyraźne polecenie Jezusa zaczęła skrupulatnie zapisywać w zeszytach. Trwało to przez kolejne 25 lat, aż do 2010 roku…

Alicja doświadczyła sceptycyzmu, niezrozumienia oraz bolesnego odosobnienia ze strony otoczenia. Pojawiały się podejrzenia, że jej przeżycia nie miały podłoża nadprzyrodzonego, lecz były objawem zaburzeń psychicznych lub egzaltacji. W rezultacie zaczęła ukrywać swoje wizje, szczególnie przed znajomymi ze wspólnoty, aby uniknąć plotek czy posądzeń o pychę. Przemiana Alicji z towarzyskiej, podróżującej po świecie nauczycielki i członkini Partii w radykalnie wierzącą ascetkę wywołała szok u tych, którzy ją znali. Wyrzuciła z domu telewizor, zaczęła czytać Biblię, a kiedy otrzymała od Chrystusa dar niewidzialnych stygmatów, fizycznie odczuwała rany i ból męki Pańskiej, choć na jej ciele nie pojawiały się żadne zewnętrzne, krwawe ślady. Dzięki temu jej cierpienie pozostało całkowitą tajemnicą dla otoczenia. Mimo to nie załamała się…

Jak ta opowieść się skończyła? Warto samemu się przekonać i obejrzeć film. Trzeba przyznać, że mimo trudnego tematu (nie jest łatwo zrobić dobry film religijny) twórcy i aktorzy uniknęli egzaltacji, a obraz ma dobrze poprowadzoną fabułę. Być może dlatego, że unikano w nim dosłowności. Nie epatowano widza efektami specjalnymi ani nie próbowano plastycznie ukazywać kształtu mistycznych wizji. Chrystus został pokazany wyłącznie jako Głos oraz poprzez krwawiącą Hostię.

Alicja jest po prostu dobra i odważna. Posłusznie przyjmuje napomnienia Chrystusa. Jest życzliwa i wyrozumiała nawet dla koleżanki z pracy, która nie była wobec niej lojalna. Nie ulega też złu, które próbuje ją przestraszyć, osłabić i odciągnąć od Boga.

Film stara się również ukazać realia dnia codziennego w PRL-u: mieszkania w bloku, ciągłe picie herbaty ze szklanek, jedzenie przy ławie zamiast przy stole, szarość ulic… I w ten smutny czas, gdzieś między blokowiska i domy Szczecina, do nauczycielki przychodzi Jezus i z nią rozmawia. Zapowiada dla Kościoła czas oczyszczenia, mówiąc m.in.: Kościół wejdzie w fazę głębokiego kryzysu i cierpienia, w którym w bólu odda to, co wziął ze świata. I przyjdzie taki moment, w którym będzie wydawało się, że Kościół umarł. Badacze pism podkreślają, że nie chodzi tu o ostateczny upadek, ale o konieczną śmierć struktur opartych na ludzkiej kalkulacji, by zrobić miejsce dla czysto duchowego działania Boga. Lecz po tym kryzysie ma nastąpić triumf wiary i ponowne odrodzenie się Kościoła w wielkiej czystości i mocy miłości. Jezus przez nią ostrzega przed nadejściem anty-Kościoła, który pod pozorem dobra, nowoczesności i fałszywego humanizmu będzie próbował odciągnąć wiernych od prawdziwego Boga. Współczesny świat staje się bowiem areną brutalnej, acz niewidzialnej wojny duchowej, w której jedynym ratunkiem dla chrześcijan jest radykalizm ewangeliczny i bezwarunkowe zaufanie Jezusowi…

Teolodzy badający pisma Alicji podkreślają, że Jezus nigdy nie podważał w nich autorytetu papieża, sakramentów ani hierarchii. Choć surowo ganił ludzkie grzechy w Kościele, zawsze przypominał, że Kościół jest święty niezależnie od zdrady wielu jego dzieci (Słowo pouczenia, 432). Mówił także: Mój Kościół wiele zawinił przez swój schematyzm i konserwatyzm. Często na siłę muszę przełamywać… (Świadectwo, 418).

W wizjach tych Jezus zapowiadał również konieczność globalnego oczyszczenia, by ocalić dusze i zachować świętą resztę jako zalążek nowego ludu (15 października 1994 r.). Zgodnie z tymi przesłaniami, kluczem pozostaje bezwarunkowe zaufanie i gotowość na nieuchronne wydarzenia, których dynamiki nie da się już zatrzymać.

Wobec tych znaków Jezus w pismach Alicji zostawił jedną, najważniejszą radę: nie lękać się, nie ulegać agresji świata, lecz trwać w ciszy, pokucie i nieustannej, ufnej modlitwie. Wielokrotnie dawał też kobiecie do zrozumienia, że pontyfikat Jana Pawła II był tarczą chroniącą Kościół przed przedwczesnym i zbyt gwałtownym uderzeniem chaosu. Papież został ukazany jako autorytet i fundament trzymający w jedności rozpadający się wewnętrznie świat i Kościół. Jezus uświadamiał Alicji, że dopóki papież żyje i sprawuje swój urząd, powstrzymuje pełną eskalację działania sił ciemności (tzw. anty-Kościoła). Jego obecność dawała wiernym czas na duchowe przygotowanie i schronienie się w wierze.

Oczyszczenie Kościoła i świata, o którym pisała Alicja, dotyczy również Polski. Sukces dziejowej misji naszego kraju zależy od postawy samych Polaków, których Chrystus wezwał do radykalnego nawrócenia, modlitwy i pokuty – stanowiących jedyną tarczę przed niszczycielskim działaniem zła. W pismach potępiona jest narodowa skłonność do kłótni, egoizmu i siania nienawiści w życiu publicznym i rodzinnym, co szatan wykorzystuje do osłabienia Polski od środka.

W rolę Alicji Lenczewskiej wcieliła się Dorota Chotecka, a głosu postaci Jezusa udzielił Radosław Pazura. Choćby ze względu na znaną i cenioną obsadę aktorską, jest to obraz godny polecenia. I mimo że produkcja nie ustrzegła się kilku niezgrabnych zabiegów (nieco męczący i być może zbędny jest na przykład komentarz narratora), to jednak warto wybrać się na ten film do kina.

Reżyserem i scenarzystą filmu Mistyczka jest Jan Sobierajski, który odpowiadał również za montaż tej produkcji. Autorem zdjęć jest Łukasz Skotnicki, natomiast muzykę skomponował Adam Dzieżyk. Za produkcję filmu odpowiada Stowarzyszenie Powołany, z kolei oficjalnym dystrybutorem tytułu w kinach jest Rafael Film. Rolę brata mistyczki, Sławomira Lenczewskiego, zagrał Sławomir Orzechowski. W kluczowych rolach na ekranie występują również Radosław Pazura jako Jezus, Magdalena Woźniak jako Dorota oraz Ewa Florczak jako Jadwiga.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz