Motyw Arki Noego od stuleci zajmuje szczególne miejsce w kulturze europejskiej, funkcjonując na styku teologii, historii sztuki oraz nowoczesnej popkultury. W tradycyjnej ikonografii chrześcijańskiej Arka była przedstawiana jako centralny element Historii Zbawienia – symbol Kościoła ratującego wiernych przed odmętami grzechu oraz zapowiedź Nowego Przymierza między Bogiem a ludzkością.
Od wczesnochrześcijańskich malowideł w rzymskich katakumbach, gdzie przybierała formę niewielkiej skrzyni unoszącej się na falach, aż po monumentalne przedstawienia w renesansowym i barokowym malarstwie, statek Noego inspirował artystów szukających wizualnego wyrazu dla idei ocalenia i odrodzenia świata. W XX i XXI wieku ten archetyp został przejęty przez kino, stając się uniwersalną metaforą przetrwania w obliczu zagłady cywilizacyjnej. Przykładem na takie twórcze wykorzystanie tego symbolu jest polskie kino autorskie, zwłaszcza profetyczny film Piotra Szulkina O-bi, o-ba. Koniec cywilizacji z 1984 roku, w którym gorączkowe wezwanie budujcie Arkę staje się wyrazem rozpaczliwej tęsknoty za ratunkiem w świecie pogrążonym w katastrofie, choć sam statek okazuje się tam jedynie iluzją podtrzymującą ludzi przy życiu.Podczas gdy sztuka i kino traktują Arkę głównie jako symbol egzystencjalny, współczesna nauka próbuje zweryfikować, czy za tym kulturowym archetypem kryje się materialny obiekt. Od lat pięćdziesiątych XX wieku uwaga badaczy skupia się na formacji Durupınar we wschodniej Turcji, położonej około trzydziestu kilometrów na południe od góry Ararat, której wrzecionowaty kształt i wymiary zdają się odpowiadać biblijnemu opisowi. Obecnie w tym miejscu realizowany jest oficjalny projekt badawczy prowadzony przez archeologów i geologów z Uniwersytetu Sivas Cumhuriyet pod kierownictwem prof. Cenkera Atili, we współpracy z amerykańską organizacją Noah's Ark Scans [1].
Ze względu na ochronę stanowiska tureckie władze nie zezwoliły na tradycyjne wykopaliska, dlatego zespół posłużył się nowoczesnymi, nieinwazyjnymi metodami geofizycznymi. Za pomocą georadaru oraz tomografii elektrooporowej stworzono trójwymiarowy obraz wnętrza struktury. Następnie wykonano głębokie, aż do 18 metrów, odwierty rdzeniowe i wprowadzono pod ziemię niewielkiego robota inspekcyjnego o nazwie Gopher wyposażonego w kamery i czujniki.
Uzyskane obrazy ujawniły regularne linie przecinające się pod kątem prostym, puste przestrzenie oraz zarys przypominający podział na trzy odrębne pokłady. Z głębokości ośmiu i dziewięciu metrów wydobyto fragmenty spalonego i niespalonego drewna, z których jeden posiada nienaturalnie wygładzoną powierzchnię, mogącą świadczyć o dawnej obróbce narzędziami. Odwierty wykazały również, że pod ziemią zamiast litej skały znajdują się grube warstwy gleby bogatej w materię organiczną i szczątki morskie. Pozyskane drewno oraz niemal tysiąc próbek gruntu trafiły do czterech niezależnych laboratoriów w różnych krajach, gdzie przechodzą datowanie radiowęglowe oraz testy na obecność smoły drzewnej, służącej w starożytności do uszczelniania kadłubów.
Mimo medialnego entuzjazmu kierujących projektem badaczy ogłaszających ze stuprocentową pewnością potwierdzenie istnienia biblijnego statku, międzynarodowe środowisko naukowe podchodzi do tych odkryć z dużą rezerwą. Zdecydowana większość niezależnych geologów wskazuje, że formacja Durupınar jest całkowicie naturalnym tworem geologicznym – rodzajem synkliny lub spływu błotno-kamiennego, który uformował się wokół twardszego bloku skalnego i w wyniku erozji przybrał symetryczny kształt przypominający kadłub. Sceptycy tłumaczą, że prostokątne anomalie na obrazach georadarowych mogą być zwykłymi spękaniami warstw osadowych, a obecność skamieniałości morskich w tym regionie jest naturalnym skutkiem wypiętrzenia dawnego dna oceanicznego miliony lat temu. Z kolei ocena wydobytego drewna pozostaje wstrzymana do czasu publikacji recenzowanych badań, ponieważ bez twardych dowodów nie można wykluczyć, że są to szczątki znacznie młodsze, przywleczone przez prehistoryczna ludność.
Obecnie ze względu na zbliżającą się zimę i trudne warunki w górach, prace w terenie zostały wstrzymane, ale pozyskane drewno oraz niemal tysiąc próbek gruntu trafiły do czterech niezależnych laboratoriów, gdzie przechodzą m.in. datowanie radiowęglowe. Wstępne rezultaty tych analiz mają być gotowe na przełomie 2026 i 2027 roku, natomiast powrót badaczy w teren i drugi sezon odwiertów – obejmujący również nowo zidentyfikowane stanowisko obok głównej formacji – zaplanowano na 2027 rok. Ostateczne rozstrzygnięcie, czy pod ziemią w Turcji spoczywa materialny pierwowzór jednego z najważniejszych symboli naszej cywilizacji, rozstrzygną ogłoszone wyniki analiz laboratoryjnych oraz raport naukowy zaplanowany na 2027 rok. Dopiero publikacja tych rezultatów w niezależnych czasopismach naukowych pozwoli ocenić, czy formacja Durupınar kryje w sobie ślady działalności człowieka, czy też pozostanie jedynie ciekawostką geologiczną i atrakcją turystyczną.
Źródło
[1] Noah's Ark Scans, https://www.noahsarkscans.com/#hero.
.jpg)



Brak komentarzy:
Prześlij komentarz