Na film Sheep in the Box trafiłem podczas niedawnej podróży do Japonii. Leciałem samolotem tamtejszych lokalnych linii lotniczych i zauważyłem, że jeden z japońskich pasażerów go z zainteresowaniem ogląda. Zaciekawił mnie na tyle, że postanowiłem dowiedzieć się o nim więcej. Okazało się, że w pierwszy weekend wyświetlania obejrzało go w japońskich kinach blisko 140 tysięcy widzów. Do napisania notki skłoniło mnie kilka pytań, które zostały ze mną, gdy poznałem fabułę: jak daleko jesteśmy gotowi się posunąć, żeby odzyskać kogoś, kogo kochamy, i bardziej górnolotne: co dzieje się, gdy człowiek stawia się w roli Pana Boga?
Sheep in the Box to japoński dramat science fiction z 2026 roku. Hirokazu Koreeda napisał scenariusz, wyreżyserował i zmontował film. W rolach głównych wystąpili Haruka Ayase, Daigo Yamamoto i Rimu Kuwaki. Film miał światową premierę w konkursie głównym 79. festiwalu w Cannes, gdzie nie zdobył nagrody (warto przypomnieć, że Koreeda otrzymał Złotą Palmę w 2018 roku za Złodziejaszków).
Skoro science - fiction, to przyszłość. Ale patrząc na to co obecnie prezentowane jest na targach robotów, i co jest już w sprzedaży, wcale nie taka odległa. Poznajmy na przykład Neo od firmy 1X, absolutnego pioniera takich urządzeń na rynku światowym:
Fabuła filmu jest bardzo ciekawa. Dwa lata po śmierci syna Otone i Kensuke przyjmują do domu robota stworzonego na jego podobieństwo. Nadają mu imię chłopca, którego stracili - Kakeru. Otone cieszy się, że znów może mieć go przy sobie. Kensuke prosi, by robot mówił do niego wujku. W tym jednym słowie słychać, jak różnie oboje przeżywają tę samą stratę. Jeśli kogoś interesuje pełna fabuła filmu, to jest ona dostępna TUTAJ. Siłą rzeczy, aby udzielić odpowiedzi na postawione na początku tekstu pytania, muszę zdradzić jego zakończenie.
W finale Kakeru zostaje w lesie wraz z dzieckiem, które doświadczyło przemocy i innymi humanoidami. Otone i Kensuke wracają do miasta bez niego. Koreeda pozostawia w tej scenie miejsce na nadzieję, ale dla rodziców finał jest gorzki. Przyjęli robota, bo chcieli odzyskać syna. Teraz muszą się rozstać także z tym, który miał zająć jego miejsce, bo on wybiera takich, jakim sam jest, czyli... inne roboty.
Trudno patrzeć na filmowych rodziców bez współczucia. Kto stracił kogoś bliskiego, ten wie, ile dałby za jeszcze jeden wspólny wieczór. W katolickim odczytaniu filmu granica zostaje przekroczona wtedy, gdy z tej tęsknoty rodzi się przekonanie, że własnymi siłami możemy przywrócić zmarłego do życia. Właśnie wtedy człowiek próbuje zająć miejsce Pana Boga. Ilekroć to robi, kończy się to źle, choćby u początku stało tak zrozumiałe pragnienie, by znów przytulić własne dziecko.
Przy grobie Łazarza Pan Jezus płacze (J 11,35). Ten krótki werset przypomina, że wiara w zmartwychwstanie zostawia miejsce na łzy. Możemy tęsknić za zmarłymi, modlić się za nich i powierzać ich Bogu. Chrześcijańska nadzieja opiera się na obietnicy, że Bóg wskrzesi właśnie tę jedyną, niepowtarzalną osobę, którą kochaliśmy. Dlatego tak boli powrót Otone i Kensuke z lasu. Przez chwilę wierzyli, że wystarczy odtworzyć twarz i niektóre zachowania dziecka, żeby móc znów powiedzieć mu wróciłeś.
Człowiek przez genetykę, eutanazję, aborcję, a teraz także robotyzację coraz bardziej stawia się w miejsce Pana Boga. Kiedy zaciera się granica między troską o życie a przekonaniem, że możemy nim dowolnie rozporządzać, zaczynamy sądzić, że do nas należy ostatnie słowo. Tak było z rodzicami Kakeru. Chcieli jeszcze raz przytulić swojego syna. Któż z nas nie rozumie tej tęsknoty? A jednak zostają bez niego, a śmierć syna boli tak samo.
Ilekroć człowiek stawia się w miejsce Pana Boga, kończy się to źle, choćby zaczynało się od miłości. Nam też wolno, jak Panu Jezusowi, płakać i tęsknić. Ale żeby na końcu zwyciężyć, nadzieję, że jeszcze spotkamy tych, których kochamy, musimy złożyć w Panu Bogu, a nie w nas samych.

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz